ΑΝΑΝΗΨΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2,5 ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΚΩΜΑ!

Το θαύμα των Χριστουγέννων έγινε στην Λέσβο.

Η 30χρονη Κωνσταντίνα – Μαρίνα Σπυριάδη, κόρη του γνωστού αναισθησιολόγου Στρατή Σπυριάδη που είχε τραυματιστεί σοβαρότατα το καλοκαίρι του 2009 και επί 2,5 χρόνια παρέμενε σε κωματώδη κατάσταση, εντελώς ανέλπιστα, όπως ομολογούν οι γιατροί της, αλλά και ο ίδιος ο πατέρας της, ανέκαμψε ξαφνικά και απέκτησε τις αισθήσεις της.

Μιλάει, ακούει, κινείται…

Οι γονείς της, που όλο αυτό τον καιρό ήταν δίπλα στο παιδί τους και ανέβαιναν το δικό τους Γολγοθά, είδαν ξαφνικά το παιδί τους να τους μιλάει… να τους χαμογελάει…

Η άτυχη κοπέλα είχε τραυματιστεί σοβαρά σε τροχαίο στα Πηγαδάκια του Κάτω Τρίτους, όπου είχε σκοτωθεί ακαριαία ο οδηγός του αυτοκινήτου. Από τότε η Κωνσταντίνα – Μαρίνα Σπυριάδη ήταν σε κώμα, με βαριές εγκεφαλικές κακώσεις.

Οι γονείς της παρ’ ότι είχαν απελπιστεί, δεν το έβαζαν ποτέ κάτω. Δεν εγκατέλειψαν ούτε στιγμή την προσπάθεια να γλυτώσουν το παιδί τους. Κι αυτό γνωρίζοντας ότι το παιδί τους δεν είχε πλέον πιθανότητες να «επανέλθει».

Πολύ περισσότερο το γνώριζε ο πατέρας της κοπέλας, αφού είναι γιατρός και καταλάβαινε την κατάσταση της κόρης του.

Να σημειώσουμε επίσης, ότι ο πατέρας της κοπέλας Στρατής Σπυριάδης έχει καταφύγει στη δικαιοσύνη κατά του Νοσοκομείου Μυτιλήνης θεωρώντας ότι έγιναν παραλείψεις και ολιγωρίες, που στοίχισαν στην επιδείνωση της υγείας της κόρης του.

Όμως εδώ και λίγες μέρες το παιδί τους ξαφνικά «αφυπνίστηκε»…

Όλοι τώρα ελπίζουν, ότι μετά από αυτό το θαύμα, η Κωνσταντίνα – Μαρίνα Σπυριάδη θα επανέλθει πολύ σύντομα, σε πλήρη αποκατάσταση της υγείας της!!!

Πηγή: lesvosnews.gr



Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

19 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ

Αποστόλου Βακαλόπουλου

(Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, Β’ τομ., Θεσσαλονίκη 1976).


Εκτός από τα πατριαρχεία (ιδίως το οικουμενικό) και τις κατά τόπους μητροπόλεις και επισκοπές, εκκλησιαστικά κέντρα με άμεση επίδραση στις ψυχές των πιστών είναι οι μονές, προ πάντων οι μεγάλες μοναστικές κοινότητες του Αγίου Όρους και των Μετεώρων, πολυύμνητες για το ιδεώδες φυσικό περιβάλλον, που εξασφαλίζουν την μόνωση και μεταρσιώνουν τον νου προς το θείο. Πραγματικά, όπως ο Άθως με την επιβλητική του ανύψωση ως τα σύννεφα, ως τον ουράνιο θόλο, έτσι και τα Μετέωρα, οι δυνατά ριζωμένοι στην γη θαυμαστοί βράχοι, που ξεπετάγονται με ορμή προς τα άνω, συμβολίζουν την τάση για έξαρση, για πρόσμειξη με το θείο.

Από τα κέντρα αυτά, ιδίως από το πρώτο, που βρίσκεται σε πνευματική επαφή με όλα τα μοναστήρια των ελληνικών χωρών, ακτινοβολεί η φλόγα της ορθοδοξίας προς κάθε κατεύθυνση. Από αυτά ξεκινούν, ιδίως προς τις δυτικές ελληνικές χώρες Μακεδονία και Ήπειρο, ευσεβείς μοναχοί, που πορεύονται εκούσια προς το «μαρτύριον» η προς την «ερημίαν», για να ιδρύσουν μονές και να τονώσουν με την διδασκαλία και με το παράδειγμά τους τους τρομοκρατημένους και απελπισμένους χριστιανικούς πληθυσμούς. Χαρακτηριστική είναι η κτίση πολλών νέων μονών επάνω στην Πίνδο, ιδίως από τα μέσα του 17ου αιώνα, ως τα Άγραφα κάτω.

Για το Άγιο Όρος έχουν γραφή εκατοντάδες βιβλία και χιλιάδες άρθρα, αλλά ελάχιστα απ’ αυτά προσφέρουν ακριβή και θετικά στοιχεία . Αισθητή είναι ακόμη η έλλειψη ενός μεγάλου συνθετικού έργου, ιδίως της εποχής της τουρκοκρατίας, το οποίο να χρησιμοποιή ευρύτατα τα έγγραφα των αρχείων της αντίστοιχης περιόδου (που μένουν σχεδόν απρόσιτα στον ερευνητή) με την προσπάθεια να εισδύση στην ουσία του μοναχικού βίου, στους κλυδωνισμούς της ψυχής των μοναχών και στους πνευματικούς των αγώνες.

Τις πιο πρώιμες, αλλά και ενδιαφέρουσες περιγραφές για το Άγιον Όρος τις έχουμε από Ρώσους προσκυνητές που με πολλές λεπτομέρειες, όπου η αλήθεια συχνά χάνεται μέσα στον μύθο, μιλούν για την κατάσταση και την ιστορία των μονών, για τα μετόχια και τα κτήματά τους στην Χαλκιδική και στην περιοχή της Θεσσαλονίκης (βλ. σ. 216-217 χάρτη Χαλκιδικής με τα μετόχια που είχε το Άγιον Όρος κατά τα πρώτα τη μετά την άφιξη των προσφύγων*), για τους θησαυρούς που κρύβουν, για τα ποικίλα και πολύτιμα δώρα βυζαντινών βασιλέων, για τα άγια λείψανα και τα θαύματά τους, και για άλλα ενδιαφέροντα πράγματα που όλα μαζί συνθέτουν την θρησκόληπτη ατμόσφαιρα της εποχής. Κατά τα τέλη του 15ου αιώνα ο Ρώσος προσκυνητής Ησαϊας μνημονεύει τα μισά σχεδόν μοναστήρια ως σλαβικά και αρβανίτικα: Δοχειαρίου, Γρηγορίου, Αγ. Παύλου, ένα κοντά στον Αγ. Παύλο αφιερωμένο στον Αγ. Ιωάννη τον Θεολόγο (εννοεί ασφαλώς την μονή Διονυσίου), Χιλανδαρίου σερβικά, Παντελεήμονος ρωσικό, Σίμωνος Πέτρας βουλγαρικό, Καρακάλλου και Φιλοθέου αρβανίτικα. Του Ζωγράφου, Κασταμονίτου, Ξηροποτάμου και Κουτλουμουσίου δεν τα προσδιορίζει, ενώ της Λαύρας, Βατοπεδίου, Παντοκράτορος και Σταυρονικήτα τα ονομάζει ρητά ελληνικά. Νομίζω ότι η πληροφορία του είναι αξιόπιστη και χαρακτηρίζει την ελεύθερη πια διακίνηση των σκλαβωμένων χριστιανικών λαών μέσα στον χώρο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, και ιδίως την κάθοδο των Σλάβων και Αλβανών (πιθανότατα Βορειοηπειρωτών), όχι μόνο γεωργών, αλλά και μοναχών προς την Βόρεια Ελλάδα, Μακεδονία και Θράκη.

Την γνώμη μου αυτή την επιβεβαιώνουν δύο έγγραφα της «Συνάξεως»: το ένα, του 1399, το υπογράφουν σλαβικά μόνον οι αντιπρόσωποι του Χιλανδαρίου και Διονυσίου, ενώ το άλλο, του 1505 (σύγχρονο δηλαδή του Ησαϊα), το υπογράφουν 18 αντιπρόσωποι, από τους οποίους οι 11 βάζουν την υπογραφή τους στα σλαβικά. Δηλαδή κατά τον 15ο αι. και ιδίως μετά την Άλωση οι μονές του Αγ. Όρους αριθμούν πολλούς Σλάβους μοναχούς. Γι’ αυτό και από τις αρχές του 16ου αι. παρατηρείται κάποια αντίδραση ορισμένων Ελλήνων μοναχών εναντίον του εκσλαβισμού των μονών, αν κρίνουμε από ορισμένες ενδείξεις που θα αναφέρουμε σε άλλα μέρη. Ο ελληνισμός φοβισμένος αρχίζει ν’ αμύνεται.

Εκτός από τις περιγραφές των Ρώσων προσκυνητών, σύντομες, αλλά θετικές, είναι οι πληροφορίες του Pierre Belon, ο οποίος φλέγεται από την επιθυμία να επισκεφθή τον ιερό εκείνο τόπο και να γνωρίση την ιδιότυπη ζωή των μοναχών. Ενθουσιασμένος από το φυσικό περιβάλλον σημειώνει ότι δεν γνωρίζει άλλον τόπον πιο κατάλληλο για μόνωση.

Αν κάποιος έλθη στο Άγιο Όρος, για να γίνη καλόγερος, και έχη κάποια περιουσία, τότε και αυτή ενσωματώνεται στην περιουσία του μοναστηριού. Το κακό όμως είναι ότι οι υποψήφιοι μοναχοί κείρονται συνήθως αδοκίμαστοι και αμέσως κατόπιν στέλνονται σε διάφορες αγροτικές εργασίες, σε κοπάδια ζώων, μύλους κ. λ. με αποτέλεσμα να φθείρωνται οι ψυχές τους.

Οι 6.000 μοναχοί ζουν σε 24 παλιά μοναστήρια σκορπισμένα εδώ και εκεί, καλοχτισμένα και οχυρωμένα με ψηλά τείχη, για ν’ αντιστέκωνται στις επιδρομές των πειρατών, αν και συνήθως αυτοί - ακόμη και οι Τούρκοι - δεν τα πειράζουν.

Όλοι οι μοναχοί είναι ντυμένοι φτωχικά και εργάζονται. Ξεκινούν κάθε πρωί για τις δουλειές τους με το δισάκκι τους ριχμένο στον ώμο γεμάτο παξιμάδια και μερικά κρομμύδια και με τα εργαλεία τους στο χέρι, τσάπα, σκαπάνη η κλαδευτήρι. Άλλοι τσαπίζουν τ’ αμπέλια, άλλοι κόβουν ξύλα και άλλοι κάνουν καράβια. Άλλοι πάλι κλώθουν μαλλί η είναι ράφτες, τσαγκάρηδες, κτίστες, ξυλουργοί κ. λ.. Κάνουν ωραία ξύλινα κουτάλια, ξυστριά για την ράχη, κύπελλα, δίσκους ποικιλόχρωμους και άλλα ωραία αντικείμενα, βιοτεχνία που επιζεί ακόμη ως σήμερα.

Οι μοναχοί δεν τρώγουν κρέας, ακόμη και ψάρια, ιδίως την Σαρακοστή. Αρχίζουν με κρομμύδια ωμά και σκόρδα. Η κύρια τροφή τους είναι ελιές και κουκκιά βρεγμένα. Τελειώνουν με ρόκα και κάρδαμο. Φιλοξενούν τους επισκέπτες δωρεάν. Επειδή θεωρούνται ότι τηρούν αυστηρότατα τους κανόνες του μοναχικού βίου, οι ορθόδοξοι λαοί, όπου και αν κατοικούν, στα Βαλκάνια, στην Ρωσία, στην Πολωνία, στον Καύκασο, στην Μιγγρελία κ. λ., τους σέβονται πολύ περισσότερο από τους άλλους μοναχούς. Ακόμη σέβονται ιδιαίτερα και εκείνους τους μοναχούς του Σινά, του Λιβάνου, των ερήμων της Συρίας κ. λ., που έμειναν ένα διάστημα στο Άγιο Όρος. Αλλά και όλοι γενικά αναγνωρίζουν την αγιότητα του Όρους και σέβονται βαθύτατα ιδίως τους ασκητές. Οι μοναχοί πληρώνουν κεφαλικό φόρο (κοινώς λεγόμενο χαράτς) 3 τάλληρα κάθε χρόνο κατά κεφαλή. Αγοράζουν με δικά τους χρήματα τα ρούχα τους και τα απαραίτητα εργαλεία, για να καλλιεργούν την γη τα μοναστήρια έχουν εισοδήματα από διάφορες χώρες της ορθοδοξίας, κυρίως από την Ρωσία και την Βλαχία. Συχνά μάλιστα στέλνουν μοναχούς στο εξωτερικό, για να ζητήσουν την ελεημοσύνη των χριστιανικών λαών. Αυτοί είναι οι λεγόμενοι «ταξιδιώτες». Η έξοδος αυτή, που οι ζηλωτές του αυστηρού πνεύματος την κατακρίνουν ως διαλυτική του μοναχισμού, διαρκεί συνήθως δύο τρία χρόνια. Μετά την επιστροφή τους παραδίδουν τα χρήματα στον σκευοφύλακα του κάθε μοναστηριού, ο οποίος αντιμετωπίζει τις διάφορες ανάγκες και τα υπόλοιπα τα κρατεί για να πληρώση τα έξοδα ενός άλλου ταξιδιού.

Οι μοναχοί που κινούν την περιέργεια μαζί και τον θαυμασμό του κόσμου είναι οι ερημίτες, εκείνοι δηλαδή που, ύστερ’ από συμβίωση πολλών ετών στο μοναστήρι, αναχωρούν ένας - ένας χωριστά στην «έρημον», όπου περνούν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους σιωπηλοί με την σκέψη τους στραμμένη προς το θείο, τρώγοντας τρεις ή δύο ή και μία φορά την εβδομάδα μόνο ψωμί ή χόρτα, ρίζες και κάστανα. Αυτοί συνήθως είναι οι οραματιστές προφητειών.

Από τους μεταγενεστέρους ξένους περιηγητές που μας πληροφορούν για τον Άγιον Όρος ο πιο αξιόπιστος είναι ο Άγγλος John Covel, ο πρώτος Άγγλος που το επισκέφθηκε επί Τουρκοκρατίας, στα 1677. Ο Covel (σ’ αυτόν βασίζεται ο Ricaut) περιγράφει τα μεγαλύτερα μοναστήρια και δίνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την οργάνωση του Όρους και ιδίως για τα αξιώματα και την διοίκηση της Λαύρας. Αναφέρει ότι ο οικουμενικός πατριάρχης δεν επεμβαίνει στην εσωτερική διοίκηση, αλλά μόνο διορίζει κατά παράδοση τον αρχιερέα, τον μητροπολίτη Ιερισσού και Αγ. Όρους, ο οποίος είναι υπό τον Θεσσαλονίκης και μένει άλλοτε στις Καρυές και άλλοτε στην Σιδερόκαψα. Έχει σωθή μάλιστα και δημοσιευθή μπεράτι σχετικό με τον διορισμό μητροπολίτη του Αγίου Όρους στα 1482.

Ο πραγματικός ανώτατος εκκλησιαστικός άρχοντας του τόπου είναι ο Πρώτος. Αυτός καθήκον έχει να εποπτεύη τα διασπαρμένα στο Αγ. Όρος κελλιά των αναχωρητών και σε κοινές συνεδρίες στο Π ρ ω τ ά τ ο ν στις Καρυές μαζί με τους γέροντες των κελλιών να διαλύη τις έριδες των μοναχών και των μονών. Ο Πρώτος παύει να εμφανίζεται κατά τα τέλη του 16ου αιώνα.

Την θέση του Πρώτου την παίρνουν τώρα οι «γέροντες της Συνάξεως» ή «επιστάται». Είναι οι αντιπρόσωποι των μονών στο Πρωτάτο. Έτσι σχηματίζεται εκεί ένα είδος γενικής συνέλευσης, η σημερινή «Σύναξις», που εξετάζει τα ζητήματα που ενδιαφέρουν την μοναστική κοινότητα.
Στις Καρυές εδρεύει Τούρκος αγάς με δύο ή τρεις άνδρες, για να προστατεύουν τις μονές από τις καταπιέσεις των άλλων Τούρκων, ειδικά των ναυτικών της Μπαρμπαριάς. Ο αγάς (από το σώμα των μποσταντζήδων) διορίζεται από τον μποσταντζή μπασή ως αντιπρόσωπός του και μένει στην θέση αυτή δυο χρόνια. Η ετήσια μισθοδοσία του επιβαρύνει τους μοναχούς. Ακόμη κάθε μονή τον προσκαλεί στην πανήγυρη του ναού της και (εκτός από την διατροφή αυτού και της ακολουθίας του) του δωρίζει ένα πουγγί με νομίσματα ανάλογα με την οικονομική της αντοχή.

Ως προς την εσωτερική διοίκηση, ορισμένες μονές, ιδίως Λαύρας και Βατοπεδίου κατά τον 16ο αι. για διάφορους λόγους, κυρίως οικονομικούς, εγκαταλείπουν το κοινοβιακό καθεστώς και υιοθετούν το ιδιόρρυθμο σύστημα ή το μεικτό ιδιόρρυθμο. Το καθεστώς αυτό ενισχύθηκε επί Ιερεμία Β’ και αυτό γενικά, φαίνεται, ακολούθησαν τα μοναστήρια παρά τις διαμαρτυρίες ορισμένων ασκητικών μορφών και τις προσπάθειες τους για την επαναφορά του κοινοβιακού θεσμού.
Το παρακάτω απόσπασμα πράξεως της μονής Λαύρας, που έχει συνταχθή στις αρχές του 18ου αι., προσπαθεί να δικαιολογήση με τα εξής την παρέκκλιση από τα αυστηρά τυπικά του Αγίου Αθανασίου:

«Δεν μας συγχωρεί την σήμερον (η έπαρσις της αθεΐας και το βαρβαρικόν ξίφος) φροντίζειν ποσώς περί των τοιούτων παραδόσεων, ως περιττών όντων εν τω παρόντι καιρώ, οπού το ευαγγέλιον της χάριτος υβρίζεται και καταπατείται και αντιλέγεται φανερώς υπό των απίστων. Φυλάττειν δε μόνον τον όρον και την τάξιν της ευσεβείας και τον αγιασμόν του Πνεύματος, όπως μη επέλθη εφ’ ημάς καμμία εγκατάλειψις από της εξωτερικής αρπαγής και συγχύσεως τότε ούτε κανόνες, ούτε τύποι Πατέρων βοηθήσαι όλως ισχύσουσιν ημίν. Εν τούτοις μόνοις ζητείν την ασφάλειαν το γε νυν έχον και τα λοιπά παρατρέχειν ως μη χρησιμεύοντα εις τον παρόντα αιώνα, του παλαιού καιρού εκείνα πάντα τυγχάνοντα αξιώματα και θεωρίαι και μελετήματα».

Πραγματικά οι μονές του Αγίου Όρους (αλλά και όλες οι μονές) υποφέρουν από την έλλειψη ασφάλειας κατά τους πρώτους αιώνες της τουρκοκρατίας, από καταπατήσεις των γαιών τους από γειτονικούς Τούρκους σπαχήδες ή από παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους , από πειρατείες, ληστείες, από προστριβές μεταξύ τους για τα όρια των κτημάτων τους κ. λ. με αποτέλεσμα πολλές να διαλύωνται και να ερειπώνωνται ή να πέφτουν σε μεγάλα χρέη και φτώχεια. Μεγάλο πλήγμα κατά των μονών ήταν ιδίως η κατάσχεση των μετοχίων και των άλλων κτημάτων τους στα 1568, για την οποία έχουμε με κιόλας μιλήσει. Σχετικά το έτος ακριβώς εκείνο συστατικό έγγραφο του πατριάρχη Τιμοθέου προς τον μοναχό Δανιήλ Καστρήσιο, που βγαίνει για «ζητεία» στην Δυτική Ευρώπη για την μονή των Ιβήρων, μιλεί για αβάσταχτα χρέη της και τόκους και κοντά σ’ αυτά για την μεγάλη ζημιά που έπαθαν τον προηγούμενο χρόνο από τους Τούρκους, οι οποίοι τους είχαν κατηγορήσει ότι εφοδίαζαν τους Φράγκους με τρόφιμα .

Η ακμή που είχαν γνωρίσει τα μοναστήρια επί των βυζαντινών βασιλέων δεν επρόκειτο πια να ξαναγυρίση. Γι’ αυτό τόσον αυτά, όσο και τα άλλα, έστελναν απεσταλμένους στις ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού, οι οποίες τα βοηθούσαν, όπως μπορούσαν πολλοί επίσης ορθόδοξοι ηγεμόνες, ιδίως της Ρωσίας, της Βλαχίας και Μολδαβίας ή και φιλόθρησκοι ιδιώτες έστελναν συχνά χρήματα για ν’ ανακουφίσουν τις μονές ή να εξοφλήσουν τα χρέη τους, καθώς και άλλα αφιερώματα, κεντητούς επιτάφιους, χειρόγραφα ευαγγέλια η άλλα χειρόγραφα και έντυπα θεολογικά βιβλία (τυπωμένα στα τυπογραφεία των ρουμανικών μονών ή πόλεων, Ιασίου, Βουκουρεστίου, Ρύμνικ, Τιργκόβιστε και Σναγκόβ), αναλάμβαναν την προστασία ορισμένων μονών, έκτιζαν ή επισκεύαζαν διάφορα οικοδομήματα και γενικά διατηρούσαν ποικίλες πνευματικές σχέσεις μαζί τους. Ειδικά με τις ρουμανικές χώρες οι σχέσεις ήταν στενές. Πολλοί Αγιορείτες έρχονταν στην Μολδαβία και Βλαχία, καθώς και Ρουμάνοι κατέβαιναν και μόναζαν σε διάφορες μονές του Αγ. Όρους.

Οι Φαναριώτες ηγεμόνες, που διαδέχονται στα 1711 τους Βλάχους και Μολδαβούς στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, δεν είναι τόσο γενναιόδωροι, όσο οι προκάτοχοί τους, γιατί ούτε τον πλούτο ούτε την πολιτική δύναμη εκείνων έχουν. Πάντως οι μονές του Αγ. Όρους, αλλά και άλλα εκκλησιαστικά ιδρύματα (μονές Μετεώρων, πατριαρχεία Ιεροσολύμων κ. λ.) με τις δωρεές είτε των ηγεμόνων είτε και των ιδιωτών αποκτούν στην Βλαχία και Μολδαβία μονές, εκκλησίες, μετόχια και άλλα ακίνητα, με λίγες λέξεις τεράστια κτηματική περιουσία, η οποία μετά την ανεξαρτησία των χωρών εκείνων δημιούργησε το μεγάλο μοναστηριακό ζήτημα.

Παρά ταύτα η οικονομική κατάσταση των μονών του Άθω συνεχώς χειροτερεύει εξ αιτίας των αβάσταχτων φόρων και τόκων. Τα πολλά χρέη που είχε συνάψει η Ιερά Κοινότητα έφεραν τα μοναστήρια σε εξαθλίωση γύρω στα 1600.

Η κατάσταση επιδεινώνεται μετά τον κρητικό πόλεμο (1645 - 1669) ως τα μέσα του επόμενου αιώνα, οπότε με την οικονομική, πνευματική και πολιτική άνοδο των Ελλήνων, αλλά και με την αφιλοκερδή γενναιοδωρία ιδίως των ηγεμόνων της Βλαχίας και Μολδαβίας αρχίζει νέα περίοδος οικονομικής και πνευματικής ακμής. Κτίζονται νέες οικοδομές με κύρια ύλη τα τούβλα ή με τούβλα και πελεκημένες πέτρες. Πολλά όμως κτήρια των μονών, μεγάλων ή μικρών, καθώς και σκήτες και κελλιά κτίστηκαν τις παραμονές της ελληνικής επανάστασης του 1821, μετά τις 2 Σεπτεμβρίου 1820, οπότε καταρρακτώδης βροχή είχε κάνει μεγάλες καταστροφές στο Άγιον Όρος.

Κατά τον 18° και αρχές του 19ου αι., ιδίως μεταξύ 1784 - 1813, οκτώ από τα μικρά μοναστήρια του Άθω, του Ξενοφώντος, Εσφιγμένου, Σίμωνος Πέτρας, Ρωσικό, Διονυσίου, Καρακάλλου, Ζωγράφου και Κουτλουμουσίου, γίνονται πάλι κοινόβια.

Ο Belon μιλώντας για την πνευματική κατάσταση του Αγίου Όρους γράφει ότι άλλοτε είχε πολλά και ποικίλα χειρόγραφα, ότι στην εποχή του ήταν κυρίως θεολογικά (σημ: φυσικό ήταν να είναι τα περισσότερα), ότι σε κάθε μοναστήρι βρίσκονται μόνο δυο ή τρεις μοναχοί που ξέρουν να γράφουν ή να διαβάζουν ‚ και αυτό γιατί δήθεν - ήταν απαγορευμένη με αφορισμό η μελέτη άλλων έργων, εκτός από τα θεολογικά. Η φιλοσοφία και η ποίηση βρίσκονταν υπό διωγμό -εννοείται το πνεύμα δυσπιστίας και η δυσμενής στάση απέναντι της φιλοσοφίας που επικράτησε μέσα στους κόλπους της ορθοδοξίας μετά τους ησυχαστικούς αγώνες.

Μολαταύτα το Άγιο Όρος ανέδειξε πολλούς λόγιους κληρικούς και ιεράρχες. Ιδίως διασώζεται εκεί κατά παράδοση η βυζαντινή μουσική, όπως μαρτυρεί ο πλούτος των μουσικών χειρογράφων και το πλήθος των ιεροψαλτών και μουσικών, Γενικά το Άγιο Όρος υπήρξε επί τουρκοκρατίας, όπως εύστοχα είχε παρατηρήσει ο επίσκοπος Σάμου Γεωργειρήνης, η «Μεγάλη Ακαδημία του ορθοδόξου μοναχισμού». Ήταν δηλαδή σύμβολο, ιδέα παρά σχολή. Οι υπηρεσίες των μοναχών του Άθω στην ορθοδοξία ήταν μεγάλες. Αυτοί, παρά την αμάθεια, την θρησκοληψία και την αργυρολογία κατά τις περιοδείες τους, ήταν εκείνοι κυρίως που με το φλογερό και αδιάλλακτο κήρυγμά τους ενθάρρυναν τους ορθοδόξους να εμμένουν στην πίστη τους και να μη προσέρχωνται στον ισλαμισμό ή στον καθολικισμό. Συγκεκριμένα οι καθολικοί ιερείς των Κυκλάδων αναγνώριζαν ότι ένα σημαντικό αίτιο που εμπόδιζε τον προσηλυτισμό των κατοίκων ήταν η δράση των μοναχών του Αγίου Όρους, οι οποίοι την μεγάλη Σαρακοστή τριγύριζαν στα νησιά, εξομολογούσαν τους απλούς κατοίκους, τους μετέδιδαν την Θεία μετάληψη και σύγχρονα κατηγορούσαν τον πάπα και την καθολική Εκκλησία. Έτσι φανάτιζαν εκείνους ακριβώς που ήταν ευάλωτοι από την καθολική προπαγάνδα.



ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ e-istoria

Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

ΕΦΗΜΕΡΙΑ

Λες, πώς από τότε πού κατάλαβες, εφημερεύεις. Σου εδόθη ή ημέρα, και είπες• ιδού εγώ μέσα στο μελιχρό φως, μέσα στον οικείο χρόνο, μέσα στον απρόσμενο κόσμο, που μου εφανερώθη και που είναι ο Ναός μου.
Τίποτε δεν σου ανήκει, σου εδόθη όμως ένα κερί, ή ψυχή σου. Από τότε πού κατάλαβες, άναψες το κερί και είπες, θα το κρατώ αναμμένο μέσα σε τούτη την κοσμική ξαγρύπνια, ίσαμε να λειώσει. Αυτή είπες πώς είναι ή εφημερία σου. Και είπες πώς βρίσκεσαι στην ακμή του φωτός, και πώς αυτό είναι το πάν πού σου έδωρήθη.
Από τότε πού κατάλαβες, δεν έχεις να κάνεις τίποτε, παρά να κρατάς αναμμένο το κερί στο Ναό πού τάχθηκες να εφημερεύεις, όσο κρατάει ή ήμερα. Δεν έχεις ούτε να γνωρίσεις, ούτε να πονέσεις, ούτε να ελπίσεις, ούτε να χαρείς.΄Ολα αυτά τα έκαμες προ της εφημερίας, τότε πού δεν είχες καταλάβει.
Τώρα σιώπησες, όπως σιωπηλά είναι όλα τριγύρω σου. Μόνο το φως. Και εφημερεύεις στο φως. Καθώς αναδύθηκες από το όνειρο, αναστήθηκες στο σιωπηλό φως. Και κοιτάς απορημένος όσο κρατάει το κερί σου, το φως του κεριού σου, το φως του κόσμου, το μελιχρό.
Δεν πέρασε από το νου σου κανένας αίνος, ούτε πώς περιμένεις τίποτε, ούτε σε φοβίζει τίποτε. Όπως το κερί πού απλώς φωτίζει και λειώνει και τίποτε άλλο. Εσύ την εφημερία σου τηρείς. Ώσπου να έρθει ό άλλος, να ανάψει από το κερί σου το κερί του. θα καθήσει στη σκοπιά σου, καθώς θα αποχωρείς. Χωρίς να αλλάξετε κουβέντα.
Και ξέρεις πώς το φως του κεριού σου είναι πού ανάβει τον μεγάλο πολυέλαιο του σύμπαντος. Και λες, αν σβήσει το φως του κεριού μου, ολόκληρο το σύμπαν θα βυθιστεί στο σκότος. Και αυτό δεν σε τρομάζει. Αρκεί, λες, πού τηρώ την εφημερία μου. Τα άλλα δεν είναι δικά μου. Εκείνος πού με έφερε εδώ, με το κερί αναμμένο στο χέρι, προνοεί. Κι αν δεν προνοεί, εσύ δεν θα μπορούσες να κάμεις τίποτε παραπάνω. Ομως, αν δεν προνοούσε, πώς θα βρισκόσουν εδώ, καταμεσής του φωτός;
Και σκέφτεσαι μήπως καμιά φορά Εκείνος διαβεί άπο τον τόπο σου. Λες, μπορεί να επιθεωρεί τις σκοπιές και δεν ήρθε ακόμη ή σειρά μου.Ισως να έρθει ύστερα άπο χιλιάδες χρόνια. Η ίσως να πέρασε πριν από χιλιάδες χρόνια. Έτσι σκέφτεσαι και μέσα σου ερημώνει ακόμη περισσότερο ή σκηνή του κόσμου.
Είναι στο χέρι σου να κλείσεις το Ναό, αρκεί να φυσήξεις ελαφριά τη φλόγα του κεριού σου καί αύτη θα σβήσει αμέσως και το σκότος θα καταφθάσει απόλυτο. Ομως εσύ δεν θα το κάμεις ποτέ, όσο κι αν είναι εύκολο. Μόνο πού απορείς, και λες, γιατί είναι τόσο εύκολο να σβήσεις κάτι πού για να το ανάψεις είναι ακατόρθωτο; Πού δεν θα άναβε ποτέ, αν Εκείνος δεν το άναβε; Απλώς απορείς.
Αυτή ή απόλυτη σιωπή στέκεται επάνω από τις φωνασκίες του πολιτισμού. Καί αυτό το απόλυτο φως υψώνεται επάνω από τις φωταψίες του πολιτισμού. Προηγείται ή σιωπή των φωνασκιών καί το φως των φωταψιών. Το μόνο που μπορεί να κάμει ό φλύαρος πολιτισμός είναι να σβήσει το κερί πού δεν το άναψε αυτός. Το κερί άναψε τον πολιτισμό.
Ό πολιτισμός σου λέγει πώς είσαι εφήμερος. Γι' αυτόν τον χαρακτηρισμό εσύ αδιαφορείς, διότι ξέρεις πώς σημασία έχει να εφημερεύεις εφημέριος στο Ναό.
Ακούς λόγια πολλά. Είναι φορές πού σε πικραίνουν πώς είσαι μόνος, πώς είσαι ύπαρξη τραγική, πώς σε αναμένει ή οδύνη. Και εσύ απελπίζεσαι, προς στιγμήν. Και είναι φορές πού σε χαροποιούν και απολαμβάνεις την ήμερα σου, τους ίμερους της ζωής, τις ελπίδες του πνεύματος. Και εσύ ευφραίνεσαι, προς στιγμήν. Όμως όσο μετέχεις στη χαρά ή στον πόνο δεν παύεις να συλλογίζεσαι πώς στο τέλος σημασία έχει να στέκεσαι στη σκοπιά σου, με το κερί αναμμένο στο χέρι σου.
Έτσι πραγματοποιείς την εφημερία σου μέσα στην απόλυτη σιωπή. Διότι Εκείνος σε έθεσε εδώ σιωπηλά, με το φως στα χέρια σου, να αύγάζει το πρόσωπο σου. Και λες, κρατώ το κερί αναμμένο για να μη πέσει το σκότος, ώστε να λειώσει στο φως. Μόνον αυτό έχει στο τέλος σημασία. Τα άλλα είναι θνητή φλυαρία, πού δεν προσθέτουν τίποτε σε τούτο το κοσμικό δεδομένο: το κερί που κρατάει αναμμένο το πολύφωτο του σύμπαντος.
Ακούς λόγια πολλά. Ομως όλοι οι πολιτισμοί ύστερα από τον ιλιγγιώδη πάταγο καταβυθίζονται στη σιωπή. Κάποιος ρίχνει άμμο επάνω από τους θορυβώδεις πολιτισμούς ώσπου στο τέλος τους κατακαλύπτει ή έρημος. Όπως ό Ποσειδώνας έρριξε άμμο επάνω από το εκκωφαντικό τοπίο της Τρωάδας, και το ερήμωσε.
Εσύ όμως αυτά τα ήξερες από πρίν, γι' αυτό προτίμησες την εφημερία σου. Αυτό, λες, είναι το κοσμικό σου καθήκον. "Ολα τα άλλα καθήκοντα τα κατακαλύπτει ή άμμος του Ποσειδώνα και αφανίζει κάθε ίχνος τους ούτε Αχιλλέας, ούτε Πάτροκλος, ούτε Έκτορας, ούτε το Ιερό πτολίεθρο με τα άπαρτα κάστρα. Είναι όλα τους παρμένα από τον συλητή χρόνο.
Όμως την εφημερία σου δεν την κατακαλύπτει καμιά σιωπή, επειδή είναι σιωπή, κανένα φως, επειδή είναι φως. Όλα είναι λίαν καλά μέσα σε αυτή την απόλυτη μοναξιά. Και όταν ενδίδεις, λες πώς είναι πολύ πικρή τούτη ή κοσμική μοναχικότητα.
Όμως χωρίς το φως θα υπήρχε σκότος. Και λες πώς είναι λίαν καλό το φως.
Όρθιος, με το κερί στο χέρι, ωσάν φαροφύλακας των διαστημάτων, μήπως δεν δουν τα αστέρια το δρόμο τους και χαθούν στο σκότος.
Γλυκό που είναι το μελιχρό φως, γλυκεία πού είναι ή παραμονή στο φως. Και λες, εδώ θα μείνω ώσπου να με λειώσει το φως.
Τότε θα τελειώσει και ή εφημερία σου στο Ναό της υπάρξεως. Εσύ πού ξαγρύπνησες πολύ, πέσε τώρα και άποκοιμήσου.

Μητροπολίτης Μεσογαίας: "Ένωσα τη φωνή μου με τον λαό"

Συνέντευξη στην Άννα Παναγιωταρέα
Τις δύσκολες ώρες που περνάμε, πολλές φορές αναφύεται το εύλογο ερώτημα: «Η Εκκλησία τι κάνει για τους ασθενέστερους, για όσους έχουν ανάγκη» .
Ο λόγος που άρθρωσε στην εγκύκλιο προς το ποίμνιό του ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, πνευματικά αυχμηρός, αληθινός και απροσδόκητος, προκάλεσε τους ελάχιστους, που θέλουν την Εκκλησία μακρινή και αμέτοχη στην καθημερινότητά μας και ανάπαυσε τους περισσότερους: «Όσοι δεν μπορούν να μη πληρώσουν. Να μη φτάσουν στην απόγνωση , είπε για το τέλος της ακίνητης περιουσίας. Λόγος ασυνήθιστος για εκκλησιαστικό. Στη συνέντευξή του ζητάει, ως καλός ποιμένας, να αγωνιστούμε όλοι μαζί και να μοιραστούμε όλοι μαζί ό,τι έχουμε» .
Σεβασμιότατε, εκδώσατε μία εγκύκλιο για τα θέματα της κρίσης, η οποία πολύ συζητήθηκε. Πώς την αποφασίσατε;
Με πίεσε η ανάγκη του κόσμου. Βέβαια, δεν περίμενα να πάρει τόση έκταση. Δεν είμαι αρμόδιος να βγάζω διαγγέλματα για το λαό. Αισθάνομαι όμως ότι έχω μια απόλυτη ευθύνη να αγκαλιάσω και τις καθημερινές ανάγκες ίου κόσμου. Βλέπω το δράμα του και κάτι πρέπει να κάνω.
Δεν έχω τα εκατομμύρια να δώσω για τον κόσμο. Δεν έχω την πολιτική επιρροή να ανατρέψω τις όποιες πολιτικές αποφάσεις.
Ούτε και την αρμοδιότητα. Έχω όμως φωνή που μπορώ να την ενώσω με την κραυγή του λαού. Αυτό και έκανα.

Είναι στα πνευματικά καθήκοντα ενός μητροπολίτη να εκδίδει εγκυκλίους, έστω και για χαράτσι, όπως ονομάστηκε το τέλος της ακίνητης περιουσίας, που να καλεί σε ανυπακοή έναντι του κράτους τους πολίτες Θυμάστε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ...
Αν προσέξατε στην εγκύκλιο, ούτε τη λέξη χαράτσι χρησιμοποιώ ούτε καλώ σε απειθαρχία τον κόσμο.
Απλώς λέω ότι όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν να μη φτάσουν σε απόγνωση. Ολοι μαζί θα αγωνιστούμε, όλοι μαζί θα μοιραστούμε ό,τι έχουμε.
Μπορείτε να μου πείτε αν αυτό είναι λάθος ή απειθαρχία προς το νόμο Παραβίαση του νόμου, και μάλιστα του ηθικού, είναι όποιος δεν έχει είτε να κλέψει είτε να του κλέψει το κράτος και τα τελευταία ψήγματα αξιοπρέπειας.
Δεν υπάρχει άλλη λύση. Μήπως τελευταία το έχει παρακάνει ο Καίσαρας Εδώ ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως, που μάλιστα εκλέγεται βουλευτής στην περιφέρεια μας, είπε ότι αν δεν έχει, δεν θα δώσει .

Θα βοηθούσατε και τον κ. Πάγκαλο;
Ας πάμε παρακάτω...
Τα Μεσόγεια και η Λαυρεωτική δεν θεωρούνται από τις πιο φτωχές περιοχές. Θα έλεγα το αντίθετο. Γιατί να μην πληρώσουν οι έχοντες;
Κανείς δεν είπε να μην πληρώσουν οι έχοντες. Είναι δυνατόν; Αλλά θα σας πω κάτι για την περιοχή μας.
Είναι αλήθεια ότι δεν είχαμε πολλούς φτωχούς πριν ξεσπάσει η κρίση. Υπήρχε μια ευημερούσα αστική τάξη, που όμως τώρα βρέθηκε σε κατάσταση αιφνίδιας και μεγάλης ένδειας.
Έχουν σπίτια και δεν έχουν χρήματα οι άνθρωποι. Πώς θα ζήσουν Πώς θα πληρώσουν;

Όταν λέτε ότι θα δώσετε τα πάντα για να σταθείτε στο πλευρό των πολιτών, τι εννοείτε Θα πρόσφερε η Μητρόπολη τα χρήματα που απαιτούνται για να πληρωθούν λογαριασμοί;
Όταν λέμε τα πάντα , εννοούμε ό,τι έχουμε, που σημαίνει ότι τα ταμεία μας δεν πρέπει να έχουν ποτέ υπόλοιπο.
Φιλόπτωχο ταμείο με υπόλοιπο σημαίνει ότι είναι ταμείο χωρίς φιλοπτωχία.
Εξάλλου, τι νομίζετε ότι είναι τα έσοδα της Εκκλησίας; Είναι η εισφορά του κόσμου. Ο ένας δίνει για τον άλλον.

Πάντως, το κείμενό σας έχει έναν αέρα ανατροπής και επανάστασης. Δηλαδή καλείτε τον κόσμο σε εξέγερση;
Τη λέξη επανάσταση τη χρησιμοποίησα στο κείμενο μόνον μία φορά. Εκεί όπου μιλώ για τη μετάνοια και την εσωτερική επανάσταση.
Η αλλαγή πρέπει να αρχίσει από μας. Όχι να αλλάξουμε τους άλλους, αλλά πρωτίστως τους εαυτούς μας. Αυτή την εξέγερση πραγματικά την εννοώ για όλους μας.
Όσο για το ενδεχόμενο μιας αναρχικού τύπου ανατροπής, πολύ απέχει από το ήθος του κειμένου. Η εγκύκλιος βασικά θέλει να μας ξυπνήσει. Εδώ είναι ο ρόλος του επισκόπου.

Σεβασμιότατε, μήπως πρέπει να ξυπνήσετε πρώτα τη Σύνοδο και μετά το λαό;
Η σχέση μου με τη Σύνοδο δεν είναι να την ξυπνώ εγώ, αλλά να με ξυπνάει εκείνη.
Νομίζω ότι αποφεύγετε να μου απαντήσετε. Δεν πιστεύετε ότι εκφράζετε μία διαφορετική Εκκλησία;
Με κανέναν τρόπο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όμως αισθάνομαι ότι ενδεχομένως εκφράζω διαφορετικά την Εκκλησία, είμαι η διαφορετική προσωπική μου φωνή μέσα στην πολυφωνία της Εκκλησίας.
Πιθανότατα να χρησιμοποιώ μία προσωπική πλατφόρμα επικοινωνίας, για να εκφράσω όμως την ίδια μαρτυρία.

Έχω διαβάσει πολλά σχόλια διθυραμβικά για σας. Αλλά διάβασα και άλλα που σας καταγγέλλουν για πολιτικό λόγο.
Υπάρχει και πολιτικός λόγος που αφυπνίζει και είναι πνευματικός. Αν προσέξατε στο κείμενό μου, τα βασικά σημεία της εγκυκλίου είναι τα εξής: Πρώτον, η περιγραφή της κατάστασης.
Το δεύτερο, η προτροπή του κόσμου να αρχίσει την αλλαγή από μέσα του, την προσωπική του αλλαγή. Το τρίτο, να ξανασυνδεθεί ο λαός με την Εκκλησία για να θηλάσει από αυτήν.
Το τέταρτο, να υψώσει τη φωνή του και, το τελευταίο, όλοι μαζί να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε. Υπογραμμίζω το μαζί.
Είναι διαιρετικός αυτός ο λόγος;

Πώς εννοείτε το να υψώσουμε τη φωνή μας. Να βγούμε στους δρόμους, να καταλάβουμε δημόσια κτίρια;
Προς το παρόν να πούμε δεν μπορούμε. Πρέπει να καταλάβουν τα όριά μας. Είναι λίγο, νομίζετε;
Πώς μεταφράζεται αυτό;
Δεν έχω, δεν πληρώνω. Πέστε μου εσείς, αν δεν έχω πώς να πληρώσω;
Η εγκύκλιος λέει βγάλτε το φόβο από την ψυχή σας.

Για το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας
Λέτε να υψώσουμε τη φωνή μας; Τι εννοείτε; Πώς να συνδεθεί ο κόσμος με μια αδιάφορη Εκκλησία;
Πρώτα θα απαντήσω στο δεύτερο: Μια Εκκλησία που δίνει ετησίως 96 εκατομμύρια ευρώ στο φτωχό λαό ή προσφέρει φαγητό σε 50.000 κόσμου ημερησίως είναι αδιάφορη; Μια Εκκλησία που λέει ότι αδειάζω τα ταμεία μου για να μοιραστώ το βάρος είναι αδιάφορη;

ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ
Αν δεν αποφύγουμε την κατάρρευση και την πτώχευση, εσείς τι θα κάνετε για τους πολίτες που ζουν στην περιοχή σας;
Προσεύχομαι να μην έρθει αυτή η στιγμή. Πιστεύω ότι έστω και την τελευταία ώρα, αν υποχρεώσουμε την κυβέρνηση σε άλλες επιλογές, θα την αποφύγουμε.
Η δύναμη του λαού είναι μεγάλη. Η δύναμη όμως του Θεού είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Αυτό που τώρα θα ήθελα να τονίσω είναι η σοφία του ύμνου: «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».
Και το λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Μέγας πορισμός η ευσέβεια μετ' αυταρκείας».
Ας συνδυάσουμε την αξιοπρέπειά μας με τη λιτότητα. Από τώρα.

ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ – UFO

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ

Απόσπασμα από το βιβλίο:
ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ
Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ Μ.ΜΕΛΙΝΟΥ

Πρώτες αναφορές
Μ Μ: Το θέμα μας στη συζήτηση αυτή εστιάζεται σε δημοσίευμα εφημερίδος, σύμφωνα με το οποίο υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες. Μικροί μεγάλοι αναρωτιούν¬ται —και είναι λογικό— αν είμαστε μόνοι μέσα στο σύ¬μπαν. Ελπίζω ν' απαντηθεί σ’ αυτή μας τη συζήτηση, όχι τόσο το αν υπάρχει έλλογη ζωή σε άλλους πλανήτες, όσο το αν αλλάζει τίποτε στη διδασκαλία της Εκκλησίας, στην περίπτωση κατά την οποία υπάρχει.
Πάτερ Ιωάννη, από πότε προβληματίζονται οι άνθρωποι για την ενδεχόμενη ύπαρξη εξωγήινων;
π Ι: Κυρίως από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισαν να έρχονται οι πρώτες αναφορές για τη θέαση ά¬γνωστου ταυτότητος ιπταμένων αντικειμένων, από πι¬λότους των συμμαχικών αεροπλάνων. Ο πιλότος Κέννεθ Άρνολντ είχε κάνει την πρώτη τέτοιας φύσεως αναφορά. Προηγουμένως, όμως, είχαμε μια άλλη προσέγγιση, μια προϊστορία με τη μορφή μυθοπλασίας, την εξής: Ο Όρσον Ουέλς μετέδιδε σε ραδιοφωνικές συνέχειες το βιβλίο του Η. G. Wells «Πόλεμος των κό¬σμων». Εκεί μιλούσε για την εμφάνιση εξωγήινων στη γη και απέδιδε μάλιστα με τέτοιο τρόπο το κείμενο ο θύελλες, που ο κόσμος φοβήθηκε και δημιουργήθηκε ολόκληρο θέμα χωρίς να ληφθεί υπόψη ότι αυτά τα οποία διάβαζε ήταν απλώς ένα μυθιστόρημα. Αυτές ήταν οι πρώτες νύξεις. Σιγά σιγά άρχισε να μπαίνει στη ζωή μας ο όρος U.F.O., Unidentified Flying Objects, δηλαδή Ι¬πτάμενα αντικείμενα των οποίων δεν έχει αναγνωρι¬σθεί η ταυτότητα. από τότε άρχισε να μπαίνει στη ζωή μας ο όρος αυτός.
Μ Μ: Μετά τις πρώτες αναφορές, τι στοιχεία έχουμε πλησιάζοντας προς το σήμερα;
π Ι: Μόλις δόθηκαν οι πρώτες αφορμές με τον Όρ¬σον Ουέλς, τον Κέννεθ Άρνολντ και τις αναφορές πιλότων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, άρχισε πλέον η πλημμυρίδα... όλοι άρχισαν να «βλέπουν» εξωγήινους και ιπτάμενα αντικείμενα τέτοιου είδους και να κάνουν αναφορές («είδαμε», «φωτογραφήσαμε», «μιλήσαμε» «μας έδειξαν εξωγήινες τηγανίτες(Ι)» —τις φωτογράφησαν κιόλας και τις δημοσίευσαν έγχρωμες και λαχτα¬ριστές σε περιοδικά— κ.λπ., κ.λπ.). Έφτασε μάλιστα και ο Τζίμμυ Κάρτερ, ως Κυβερνήτης της Georgia, να κάνει αναφορά ότι είχε δει U.F.O., πράγμα το οποίο απεδείχθη εκ των υστέρων ότι ήταν ο πλανήτης Αφροδίτη

Εκκαθάριση του εδάφους
Μ Μ: Πάτερ Ιωάννη, πριν περάσουμε στο πως ερμη¬νεύουμε τα φαινόμενα αυτά, να ρωτήσω κάτι. Είπατε προηγουμένως ότι μετά τους πρώτους που αναφέρθη¬καν στα U.F.O. Έχουμε πλημμυρίδα αναφορών. Να θεω¬ρήσουμε άραγε ότι είναι κολλητική η ασθένεια...
π Ι: Εννοείται.
Μ Μ: ...και ότι είναι μάλλον θέμα ψυχολογικό; π Ι: Ασφαλώς.
Μ Μ: Αυτή είναι η επίσημη εξήγηση; π Ι: Όχι! Είναι μία από τις εξηγήσεις. Μ Μ: Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, και σ’ αυτήν και στις άλλες.
π Ι: Πρέπει, όμως, να κάνουμε προηγουμένως εκκα¬θάριση του εδάφους. Ποτέ δεν αρχίζουμε ερμηνείες, αν δεν σιγουρευθούμε πρώτα για τα διάφορα στοιχεία. Πρώτη μας δουλειά για το θέμα των εξωγήινων είναι να εξετάσουμε μήπως οι σχετικές αναφορές είναι απο¬κυήματα φαντασίας. Πάρα πολλοί άνθρωποι, για λόγους χρηματισμού, για λόγους προβολής, για να δουν το όνομά τους στην εφημερίδα ή στην τηλεόραση, για ν' ακουσθούν στο ραδιόφωνο, προβαίνουν σε τέτοιες α¬ναφορές και μετά καμαρώνουν στους φίλους τους... Ή είναι πιθανόν οι κάτοικοι κάποιου χωριού, για λόγους προσεγγίσεως τουριστών, να σχεδίασαν κάπου διάφορα αποτυπώματα ποδιών ή χεριών «εξωγήινων» και να έ¬βαλαν ορισμένους να «το παίζουν» αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες της εμφανίσεως των «διαστημικών επι-σκεπτών».
Κακοπιστία αρνητών
Επίτρεψέ μου, Μανώλη, να κάνω μια παρατήρηση στο σημείο αυτό: Τα γεγονότα της επιγείου ζωής του Κυρίου μας τα είδαν χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι τα πι¬στοποίησαν μ' ένα επιπλέον στοιχείο: τη ζωή τους. Και υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αμφισβητούν τα γεγονότα αυτά. Ερωτώ: Πως αμφισβητούν γεγονότα για την πι-στοποίηση των οποίων τόσοι και τόσοι αξιόπιστοι μάρ¬τυρες έχυσαν το αίμα τους και δίνουν βάση σε μια ανα¬φορά εμφανίσεως U.F.O. Παρουσιαζόμενη π.χ. από ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι ή από κάποιο μεσόκοπο κύριο που διατείνονται ότι όσα αναφέρουν συνέβησαν πράγματι; Και λένε μάλιστα ότι η συνάντηση με τους εξωγήινους έλαβε χώραν σε ώρες κατά τις οποίες φυ¬σιολογικά ο άνθρωπος βρίσκεται βυθισμένος στο βαθύ¬τερο ύπνο. Ένα πλήθος αναφορών μιλάει για εμφα¬νίσεις ανάμεσα στις 2 και στις 4 τα ξημερώματα...
Απάτες και παραπληροφόρηση
Πρώτη μας κίνηση, λοιπόν, είναι να εξακριβώσουμε αν οι μαρτυρίες τις οποίες έχουμε για τους εξωγήινους είναι περιγραφικά αυθεντικές. Διότι έχουν βγει στην επιφάνεια περιπτώσεις, κατά τις οποίες είχε διαπρα¬χθεί άπατη και αποκαλύφθηκε εκ των υστέρων είτε από άλλους είτε από τους διαπράξαντες.
Αναφέρω μια δυό περιπτώσεις: Δυο φίλοι στην Αγγλία είχαν παρουσιάσει τη φωτογραφία πέντε ιπταμέ¬νων δίσκων πάνω από το Σέφφηλντ και η εικόνα αυτή φάνταζε για μια δεκαετία περίπου στα διάφορα περιοδι¬κά που ασχολούνται με το θέμα. Μετά από δέκα χρόνια βγήκε ο ένας από τους δύο και τι είπε; Ότι είχαν ζωγραφίσει πάνω στο τζάμι ενός παραθύρου με φόντο το Σέφφηλντ τους πέντε ιπταμένους δίσκους και τους εί¬χαν φωτογραφήσει από κει (Περιοδικό Ανεξήγητο, 1982, σ. 590).
Επίσης είχαν βάλει στο στόμα του Αμερικανού α¬στροναύτη Γκόρντον Κούπερ τη δήλωση, ότι σ' ένα από τα ταξίδια του είχε συναντήσει διάφορα διαστημικά σκά¬φη. Όταν, όμως, τον ρώτησαν απ’ το περιοδικό Spiegel είπε: «Πρόκειται για ασύστολο ψέμα- ουδέποτε είπα κά¬τι τέτοιο» (Αινίγματα του σύμπαντος, Ιούλ.Αύγ. 78, σ. 101).
Πόσες άλλες περιπτώσεις άραγε δεν υπάρχουν, κα¬τά τις οποίες έχει διαπραχθεί απάτη και δεν έχει απο¬καλυφθεί;
Δεν πρέπει ακόμα να ξεχνάμε, ότι οι μεγάλες χώρες ασχολούνται με δοκιμές νέων, ιπταμένων κυρίως, ό¬πλων ή τηλεχειριζόμενων οχημάτων. Όπως καταλαβαί¬νεις, για να μην καταστούν γνωστά τα στοιχεία των και¬νούργιων εφευρέσεων, οι Υπηρεσίες που εκτελούσαν τα πειράματα διοχέτευαν στα μέσα μαζικής ενημερώ¬σεως ειδήσεις περί εμφανίσεως U.F.O. Για να στρέφε¬ται η προσοχή του κοινού σ' αυτά, και εκείνες να συνε¬χίσουν ανενόχλητες τις έρευνες.
Επίσης, όταν κάποια κυβέρνηση αντιμετωπίζει είτε εσωτερικές είτε εξωτερικές δυσκολίες ή ακόμη και για λόγους εντυπωσιασμού, προσπαθεί να βρει θέματα στα οποία να στρέψει την προσοχή του κοινού. Κάτι τέτοιο είχε συμβεί π.χ. Στην Αμερική. Όπως ξέρουμε από την ιστορία της αστροναυτικής, πρώτοι οι Σοβιετικοί εκτόξευσαν μη επανδρωμένο πύραυλο στο διάστημα, ενώ οι Αμερικανοί ήλθαν δεύτεροι στην κούρσα αυτή. Για να διασκεδασθεί μια τέτοια αποτυχία την περίοδο κατά την οποία είχε εκτοξευθεί το σοβιετικό διαστημόπλοιο, εμ¬φανίσθηκαν αναφορές για εμφάνιση U.F.O. στο Τέξας, ούτως ώστε η προσοχή του κόσμου να στραφεί προς τα εκεί...
Μ Μ: Η ζυγαριά να γείρει προς τα εκεί...
π Ι: Ναι. Πρώτη μας ενέργεια, λοιπόν, είναι να ξεκα¬θαρίσουμε το πεδίο, ούτως ώστε να δούμε αν οι αναφο¬ρές τις οποίες θα μελετήσουμε, θα ερμηνεύσουμε και θα προσεγγίσουμε είναι πραγματικές ή όχι. Στην περί¬πτωση κατά την οποία είναι πραγματικές, αρχίζουν πλέ¬ον οι ερμηνείες.
Ψυχολογική ερμηνεία
Πρώτη ερμηνεία είναι αυτή την οποία ανέφερες προηγουμένως, Μανώλη, η ψυχολογική. Ξέρουμε για την ανθρώπινη ψυχή ότι θέλει πάντα κάποιο στον οποίο να στηρίζεται. Όπως και να το κάνουμε, εκείνοι ακρι¬βώς οι άνθρωποι που διακηρύσσουν ότι είναι ανεξάρτη¬τοι, έχουν ανάγκη απ’ τα περισσότερα στηρίγματα. Μπορεί μεν να τραγουδά ο γνωστός ρόκερ «Δε μ' αρέ¬σουν οι σωτήρες, δε γουστάρω να σωθώ», αλλ’ αυτό το λέει με το στόμα. Δεν συμβαίνει πράγματι. Πηγαίνει και καταθέτει τη Μεγ. Πέμπτη την ανθοδέσμη του στα πό¬δια του Εσταυρωμένου και μυρώνεται από τον Ιερέα με το άγιο ευχέλαιο... Κανένας απολύτως άνθρωπος δεν έχει κενό το βάθρο της ψυχής του. Αν έχει βγάλει το Χριστό, τον πραγματικό Θεό, οπωσδήποτε έχει βάλει στη θέση του κάποιο είδωλο, ακόμη και την απιστία του. Οι άνθρωποι, μετά τη φοβερή λογοκρατία του τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του δικού μας μέχρι τις μέρες μας, έχουν ανάγκη από το Σωτήρα, έ¬χουν ανάγκη από στήριγμα. Μετά τη φοβερή αυτή λογο¬κρατία που είχε θέσει το συναίσθημα σε δεύτερη μοίρα και νόμιζαν ότι όλα εξηγούνται και όλα λύνονται με την επιστήμη, ο άνθρωπος αισθάνθηκε κενό, διότι είδε πραγματικά στις μέρες μας ποια είναι τ' αποτελέσματα της χωρίς Θεό επιστήμης. Δεν κατηγο¬ρούμε την επιστήμη• όμως, η επιστήμη δεν αρκεί για τη λύση των προβλημάτων του ανθρώπου. Ίσα ίσα, μερικές φορές τα αυξάνει επώδυνα... Ας θυμηθούμε τις επιπτώσεις των δύο παγκοσμίων πολέμων, κα¬θώς και του τελευταίου στον Περσικό Κόλπο με τη φο¬βερή οικολογική καταστροφή. Είδε, λοιπόν, ο άνθρωπος ότι η επιστήμη δεν του δίνει το στή¬ριγμα το οποίο θέλει. Η πολιτική τον έχει επίσης απογοητεύσει, η τέχνη αγγίζει μόνο την επιδερμίδα... Ψάχνει να βρει στηρίγματα και επειδή απογοητεύθηκε απ’ όλους τους γήινους σωτήρες, αποφάσισε να στρα¬φεί στον ουρανό, όχι, όμως, όπως του υποδεικνύει ο Χριστιανισμός, αλλά όπως θέλει η ανθρώπινη κουφότη¬τα ή η εκμετάλλευσή της από μερικούς «έξυπνους».
Τι μπορεί να έλθει από τον ουρανό; Οι «σωτήρες», οι εξωγήινοι, οι οποίοι σαν πιο εξελιγμένοι από μας, θα κατευθύνουν την επιστήμη μας, θα μας καθοδηγήσουν, ούτως ώστε να μην περάσουμε από λανθασμένα μονο¬πάτια, τα οποία πιθανόν διάβηκαν αυτοί και τα ξέρουν κ.λπ.. Μόλις, λοιπόν, ήρθαν οι πρώτες αναφορές για την «ύπαρξη» των εξωγήινων, εκδηλώθηκε αυτή η προσδοκία που βοηθήθηκε στη συνέχεια αρκετά από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, τις γνωστές ταινίες «στενές επαφές τρίτου τύπου» με εξωγήινους κ.τ.ο.. Η ψυχολο¬γία αυτή έχει περάσει και στα κινούμενα σχέδια και μά¬λιστα σκοπίμως οι σκηνοθέτες και οι σεναριογράφοι πα-ρουσιάζουν τους εξωγήινους στην πλειονότητα τους καλούς, για να γίνει ευκολότερα αποδεκτή η έλευσή τους. Έτσι οι άνθρωποι είναι πάντοτε στραμμένοι προς τον «καλό» και μορφωμένο εξωγήινο, που θα έλθει να καθοδηγήσει το ανθρώπινο γένος. Η έντονη, όμως, α¬ναμονή του ερχομού του, κάνει πολλούς να νομίζουν και ότι τον βλέπουν ή ότι βλέπουν τα οχήματά του. Οι πα¬ραισθήσεις και οι ψευδαισθήσεις, ως γνωστόν, δίνουν και παίρνουν σε περιόδους αναμονής. Πολλές, λοιπόν από τις σχετικές αναφορές έχουν σαν αφετηρία την ψυχολογική και μόνο προδιάθεση των «θεατών», χωρίς να υπάρχει εξωγήινη αφορμή, ένα διαστημόπλοιο π.χ. Αυτή είναι η ψυχολογική ερμηνεία.
Μ Μ: Και οι άλλες;
Και άλλη κακοπιστία
π Ι: Δεύτερη ερμηνεία είναι η επιστημονική. Πριν όμως, μπούμε σ’ αυτήν, θέλω να τονίσω κάτι. Στην Ελ¬λάδα έχουν μεταφρασθεί γύρω στα δέκα βιβλία του Νταίνικεν, ο οποίος ισχυρίζεται ότι, πολλές φορές στο παρελθόν έχουν επισκεφθεί τη γη εξωγήινοι. Όλα τα ανεξήγητα του παρελθόντος τα ερμηνεύει με την προ¬σφυγή στους εξωγήινους. Λοιπόν, για να συνεχίζει ο εκδότης μετά το πρώτο, δεύτερο, τρίτο κ.λπ. βιβλίο να φθάνει στο δέκατο, αυτό σημαίνει ότι έχουν κυκλοφορία τα βιβλία αυτά. Το στοιχείο, τώρα, το οποίο θέλω να το¬νίσω είναι το εξής: Αναφέρεται στην Αγ. Γραφή ότι ο Θεός εξευτελίζει τους «σοφούς» με την ίδια τη «σο¬φία» τους, την «εξυπνάδα» τους (Α' Κορινθίους Γ' 19). Εδώ, ειδικότερα, πιάνονται στην παγίδα όσοι απομακρύνθη¬καν από την Εκκλησία λέγοντας ότι το έκαναν αυτό, ε¬πειδή, δήθεν, δεν αντιμετωπίζει επιστημονικά τα διάφο¬ρα θέματα, ή —πολύ περισσότερο— διότι η επιστήμη έχει αποδείξει, όπως ισχυρίζονται, ότι ορισμένες θέ¬σεις της Εκκλησίας είναι λανθασμένες. Έρχεσαι, τώρα, εσύ και τους δίνεις, συγκεκριμένα για το θέμα των εξω¬γήινων, τις επιστημονικές εξηγήσεις και βλέπεις ότι κλωτσάνε, δυσφορούν. Γιατί, όμως, να συμβαίνει αυτό, εφόσον η αφορμή, όπως λένε, της εξόδου των από την Εκκλησία ήταν η επιστήμη; Υποτίθεται ότι εμπιστεύ¬ονται τουλάχιστον την επιστήμη! Ή μήπως όχι και έ¬χουμε απλώς να κάνουμε με «προφάσεις εν αμαρτίαις»; Και αυτό είναι η πραγματικότητα, βέβαια• δεν απομα-κρύνθηκαν για επιστημονικούς λόγους. Αν έφευγαν λόγω επιστήμης, θα τη χρησιμοποιούσαν παντού και όχι όπου τους συμφέρει. Εδώ π.χ. απορρίπτουν τις επιστημονικές εξηγήσεις, μόνο και μόνο επειδή θέλουν να πιστεύουν στην ύπαρξη των εξωγήινων.
Επιστημονική ερμηνεία
Ας δούμε, τώρα, τι προσφέρει η επιστημονική προ¬σέγγιση στο υπό συζήτηση θέμα. Υπάρχουν τεράστιες γραμμές χαραγμένες στη Νάζκα του Περού. Ο Νταί¬νικεν ισχυρίζεται ότι χρησίμευαν σαν οδηγοί η διάδρο¬μοι προσγειώσεως απογειώσεως στους αστροναύτες της αρχαίας εποχής. Ο γνωστός, όμως, αστρονόμος Κάρλ Σαγκάν σχολιάζει πολύ σωστά: «Είναι σίγουρο ότι δεν υπάρχει έλλογη ζωή στο ηλιακό μας σύστημα. Για να έχουν προσγειωθεί εξωγήινοι πρέπει να ήρθαν από μα-κρύτερες αποστάσεις. Πρέπει να έχουν αναπτύξει, λοι¬πόν, πολύ υψηλή τεχνολογία. Ένας πολιτισμός, όμως, ο οποίος έχει τόσο ανεπτυγμένο επιστημονικό επίπεδο, ώστε να διασχίζει ηλιακά συστήματα με προορισμό τη γη, δεν χρειαζόταν τις αερογραμμές της Νάζκα για τα διαστημόπλοια του» (το επιχείρημα του, στο Ανεξήγητο, 1982, σ. 127). Η σκέψη του Σαγκάν, όπως βλέπουμε, είναι επιστημονικότατη.
Θα πρέπει πάντως να αναφέρουμε και το εξής: Ο Νταίνικεν προσπάθησε κάποτε να παραπλανήσει τον Κόλιν Ουίλσον λέγοντας πως δεν ισχυρίσθηκε ότι οι εξωγήινοι κατασκεύασαν τις γραμμές της Νάζκα. Ο Ου¬ίλσον, όμως, τον αποστόμωσε, δείχνοντας τη θέση αυ¬τή σ' ένα από τα βιβλία του: «Κοντά στη σημερινή πο¬λίχνη Νάζκα προσγειώθηκαν κάποτε πάνω στην ακατοίκητη πεδιάδα ξένες "ευφυΐες" και κατασκεύασαν ένα αυτοσχέδιο αεροδρόμιο για τα διαστημικά τους οχήματα» (Επιστροφή στ' άστρα, σ. 174. Η προσπάθεια παραπλανήσεως υπάρχει στο Ανεξήγητο, 1982, σ. 13-15).
Πολλοί, επίσης, επικαλούνται βραχογραφίες από το Τασίλι της Σαχάρας ή από την Αυστραλία, που παρου¬σιάζουν μορφές οι οποίες έχουν κεραίες στα κεφάλια τους και διακηρύσσουν ότι πρόκειται για κράνη εξω¬γήινων, ισχυριζόμενοι ότι τα είχαν δει οι κάτοικοι των περιοχών εκείνων και τα ζωγράφισαν. Οι επιστήμονες όμως, αποφαίνονται ότι είναι ανόητη η εξήγηση αυτή διότι, όπως είπαμε, για να έχουν έλθει από τόσο μακρινή απόσταση θα ήσαν πολύ εξελιγμένης επιστημονικής στάθμης και δεν θα χρειάζονταν να έχουν κεραίες, τις οποίες δεν είχαν ούτε οι αστροναύτες της γης της επιστημονικής στάθμης του αιώνα μας, η οποία βρίσκε¬ται ασφαλώς στα σπάργανα ακόμα. ουτε ο Νήλ Άρμστρονγκ, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στη σελήνη, είχε τέτοιες κεραίες στο κράνος του σκαφάνδρου του.
Ύπαρξη Θεού, ύπαρξη εξωγήινων
Ας έλθουμε τώρα σε μια άλλη επιστημονική προσέγ¬γιση. Οι θιασώτες των εξωγήινων βλέπουν πράγματα τα οποία υπερβαίνουν, κατά την άποψή τους, τις ικανό¬τητες των προγενεστέρων ανθρώπων, π.χ. τη γνωστική ικανότητά τους ή την ικανότητα να κατασκευάζουν κο¬λοσσιαία μνημεία όπως οι Πυραμίδες της Αιγύπτου ή ο¬τιδήποτε ανάλογο δημιούργημα του παρελθόντος. Ι¬σχυρίζονται, λοιπόν, ότι αυτά τα επιτεύγματα δεν θα μπορούσαν να αποδοθούν στους ανθρώπους με το χα¬μηλό διανοητικό επίπεδο. Άρα τις γνώσεις και τα μέσα που χρειάζονταν για τις κατασκευές αυτές τα είχαν από εξωγήινους.
Μ Μ: Είχαν πάρει τα σχέδια από το διάστημα, μ' άλλα λόγια.
π Ι: Ναι. Ερχόμαστε εμείς τώρα και βγάζουμε το εξής επιχείρημα υπέρ της Χριστιανικής Απολογητικής: Η γη μας —η οποία είναι και πολύ δυσκολότερο να κα-τασκευασθεί και πολύ ευρύτερη από τα επ’ αυτής κτί¬σματα, όπως οι Πυραμίδες— δεν πρέπει, σύμφωνα με τη λογική των θιασωτών των εξωγήινων, να οφείλεται κι αυτή σε κάποιον; Εφόσον οι Πυραμίδες δεν οφεί¬λονται στους ανθρώπους, αλλά σε κάποιους εξωγή¬ινους ευφυέστερους από τους ανθρώπους, δεν πρέπει και η γη πάνω στην οποία υπάρχουν οι Πυραμίδες να οφείλεται σε μια Διάνοια...
Μ Μ: Σε μια «άλλη» Δύναμη...
π Ι: ...η οποία θα είναι απείρως εξυπνότερη...
Μ Μ: Και ισχυρότερη.
π Ι: Βεβαίως• και ισχυρότερη από τον άνθρωπο; Μ Μ: Λογικά, ναι!
π Ι: Βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι άθεοι θιασώτες των εξωγήινων έχουν πέσει σε λογική παγίδα. Οτιδήποτε απαντήσουν στο δεύτερο ερώτημα, είναι αναγκασμένοι να δεχθούν και για το πρώτο, για τους εξωγήινους δη¬λαδή. Αν πουν π.χ. ότι δεν ξέρουν ποιος κατασκεύασε τον κόσμο, θα πρέπει να πουν το ίδιο και για τις Πυρα-μίδες, ότι δηλαδή αγνοούν τον κατασκευαστή και όχι να κόπτονται να τις αποδίδουν σε εξωγήινους ισχυρό¬τερους και εξυπνότερους από τον άνθρωπο. Διότι είναι παράλογο να δέχονται αιτία για τις γνώσεις του παρελ¬θόντος και τις επί γης κατασκευές και να μη δέχονται αιτία για τον κόσμο, ο οποίος είναι περιέχον και άρα δυ¬σκολότερο από τα περιεχόμενα να κατασκευασθεί. Ας πούμε εδώ ένα σχετικό ανέκδοτο:
Κάποτε ένας πιστός αστρονόμος είχε ένα φίλο ά¬πιστο που διαρκώς του έλεγε ότι όλα έγιναν μόνα των. Κάθεται, λοιπόν, κι αυτός και κατασκευάζει κάτι σαν το ηλιακό σύστημα και στο οποίο με διαφόρους μηχανι¬σμούς περιστρέφονταν γύρω από τον Ήλιο η γη και οι άλλοι πλανήτες, και το τοποθέτησε στο σπίτι του πάνω σ' ένα τραπέζι.
Όταν το είδε ο άπιστος, είπε με έκπληξη και θαυμα¬σμό:
—Τι ωραίο που είναι! Ποιος το έφτιαξε; —Κανείς!, του απαντά ο αστρονόμος. Μόνο του έγι¬νε!
—Μη με πειράζεις, του λέει. Πες μου ποιος το έκανε!
—Μόνο του έγινε, σου λέω! Δεν με πιστεύεις; —Για τρελλό με περνάς; Πως να πιστέψω ότι έγινε μόνο του;
— Ώστε δεν πιστεύεις ότι αυτό το μηχάνημα έγινε μόνο του. Τότε πως επιμένεις με πείσμα ότι ολόκληρη αυτή η δημιουργία έγινε χωρίς το Θεό;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αληθώς, μία καταπληκτική εἴδησις τήν ὁποίαν
διηγεῖται ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεξι-
κοῦ κ. Ἀθηναγόρας, καί τήν ὁποίαν δημοσιεύει
τό περιοδικόν τῶν Κατηχητικῶν Καλαμάτας «Κι-
βωτός», τ. 31:
«Θυμᾶμαι πρίν ἕξι χρόνια, ὅταν ἐπισκέφθηκε
τήν Κούβα ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης μας, γιά
νά τελέσει τά ἐγκαίνια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγί-
ου Νικολάου, ὑπῆρχαν μόνο τέσσερις Κουβανοί
Ὀρθόδοξοι. Καί τώρα πάνω ἀπό χίλιες οἰκογέ-
νειες ἔχουν βαπτιστεῖ καί ἀσπαστεῖ τήν Ὀρθο-
δοξία. Καί κάθε μέρα προσέρχονται ἄλλοι...
Πράγματι, μᾶς ἀνήκει ἡ Κούβα. Μᾶς ἀνήκει ἡ
Ἀϊτή, τό Μεξικό, ἡ Κόστα Ρίκα, ὁ Ἅγιος Δομήνι-
κος καί ἡ Κολομβία. Καί τώρα, ὤ τοῦ θαύματος,
ἡ Γουατεμάλα.Ὅπως στά χρόνια τῶν διωγμῶν,
ἔτσι καί ἐδῶσέ ὅλες τίς χῶρες τῆς Κεντρικῆς καί
Νοτίου Ἀμερικῆς, ἀναρίθμητες ὁμάδες ἀνθρώ-
πων ἐγκαταλείπουν τήν Καθολική Ἐκκλησία, πε-
ριμένοντας γιά δεκαετίες τό ἀγκάλιασμα τῆς
Ὀρθοδοξίας. Μία τέτοια μεγάλη ὁμάδα στήν
Γουατεμάλα, πρίν μερικούς μῆνες, κτύπησαν τήν
θύρα τῆς Μητρόπολής μας, ζητώντας νά τούς
δεχθοῦμε στούς κόλπους τῆς κανονικῆςἘκκλη-
σίας. Δέν τούς ἤξερα. Δέν γνώριζα κἄν ὅτι
ὑπῆρχαν. Αὐτοί ὅμως πρίν ἀπό εἴκοσι χρόνια
εἶχαν ἱδρύσει μιά δική τους ἀντικανονικήὈρθό-
δοξη Ἐκκλησία, χωρίς νά γνωρίζουν τί σημαίνει
αὐτό. Ἤξεραν ὅμως ὅτι ἡ δική μας Ἐκκλησία
ἔχει τήν ἀληθινή πίστη καί ὅτι τούς ἐκφράζει ἡ
Ὀρθόδοξη διδασκαλία καί ὁ τρόπος ζωῆς της.
Μετά λοιπόν ἀπό εἴκοσι χρόνια, ἦλθε τό πλήρω-
μα τοῦ χρόνου.Ψάχνοντας ἔμαθαν πώς στόΜε-
ξικό ὑπάρχει ὁ κανονικός Μητροπολίτης τοῦ
Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.Μέ βρῆκαν καί κτύ-
πησαν τήν πόρτα γιά νά τούς δεχθῶ. Ἔστειλα
δύο ἱερεῖς γιά νά διαπιστώσουν ποιοί εἶναι καί
ἐάν ἡ ἐπιθυμία τους εἶναι σοβαρή. Ἐξεπλάγην!
Ἐπρόκειτο γιά μία ὁμάδα μέ περισσότερους ἀπό
500.000 ἀνθρώπους, μέ 338 ἐκκλησίες καί πα-
ρεκκλήσια, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ περισσότεροι εἶναι
ἰθαγενεῖς τῆς Γουατεμάλας καί μάλιστα τῆς
ἀρχαίας φυλῆς τῶν Μάγια. Ἔκανα τόν σταυρό
μου καί εὐχαρίστησα τήν Παναγία για αὐτό τό
θαῦμα. Τώρα καταλαβαίνω πλήρως τί ἐννοοῦσε
ὁ μέγας βυζαντινολόγος καί ἱστορικός Στῆβεν
Ράνσιμαν, ὅταν ἔγραφε ὅτι “ἡ τρίτη χιλιετηρίδα
ἀνήκει στήνὈρθοδοξία”».
Νά εὐχαριστήσωμεν καί ἡμεῖς τόν Κύριον καί
τήν Παναγίαν μας διά τήν, ἀληθῶς, καταπληκτι-
κήν καί εὐχάριστον αὐτήν εἴδησιν διά την Ὀρθοδοξίαν.

Η ΖΩΗ Η ΑΙΩΝΙΟΣ

Αλήθεια, ποια είναι η ουσία του Χριστιανικού πνευματικού ρεύματος ; Ποιο είναι το μαγικό βουνό από το οποίο ξεκινάει το πρώτο του αγίασμα, το αιώνιο, το ακατάφθορο, ποιο είναι το όνομά του ;
Είναι η προσδοκία του έσχατου ; είναι η «ευαγγελία της αναστάσεως» ; Αν υποθέταμε πως η χριστιανική πνευματικότητα ήταν ένα όρος, και το ανεβαίναμε ψηλά για να δούμε από εκεί πάνω το αληθινό κοσμικό τοπίο της υπάρξεως, ποια θα ήταν η κορύφωσή σου, η ακραία «εννοιά» σου, η ακροτελεύτια «εμβίωσή» σου και πως θα ονομαζότανε ;
«Η ζωή η αιώνιος».
Η ζητούμενη έσχατη αλήθεια του όντος. Αυτή είναι το μαργαριτάρι που κομίζει η χριστιανική αποκάλυψη, αυτό είναι το νάμα το ιερό που ξεκινάει από τα βάθη του «όντος», από τα βάθη του Θεού. Αυτή είναι το κέντρο της χριστιανικής φανέρωσης.
Αυτός που ανήγγειλε τη Ζωή την αιώνιο δεν ήταν εκπορθητής. Την ανήγγειλε, διότι την εκόμιζε εντός του ως δώρημα τέλειον. Είδε το μαργαριτάρι να λάμπει εντός του. Και είπε πως αυτό το μαργαριτάρι το φέρνετε όλοι σας προικώο, σκύψτε να το δείτε. Είναι τόσο απλό. Και μόνο στην απλότητα λάμπει. Ελάμψεις ονείρου μυστικού το νόημά του, ανταύγειες πλούτου μυθικού το περιβόλαιό του.
Η Ζωή η αιώνιος δεν είναι ιδέα, δεν είναι νόημα, δεν είναι παράσταση του νού, είμαι Εγώ. Ετσι είπε. Αρα κάθε πρόσωπο είναι αυτό το ίδιο η Ζωή η αιώνιος. Η χρυσή κλωστή της Ζωής της αιωνίου χάνεται μέσα στους σκοτεινούς λαβύρινθους της εξωτερικής εγκοσμιότητος. Στην αιθρία της αγιότητας τη βλέπεις τη χρυσή κλωστή να μαρμαίρει στα μάτια τα ανοικτά των ζωντανών σου και να υποφέρει στα μάτια των νεκρών σου. Την ιχνεύεις στο βάθος του αγαπητικού δεσμού σου με τις άλλες ψυχές, στη διαδρομή από γενεά σε γενεά μέσα στην ιερά παράδοση, τη βλέπεις να καθρεπτίζεται μέσα στα μάτια της ψυχής της αγαπημένης, μακρυά από τη μηδενιστική χλαλοή του κόσμου τούτου, μακρυά από τη φθορά του και από τον θάνατό του.
Χρήστος Μαλεβίτσης